Kerstbrunch met 250 bejaarden

Zaterdag 20 december, het is alweer even geleden. De hectiek van alle dag belet je vaak lang stil te laten staan bij gebeurtenissen die het waard zijn om even over na te denken. Die zaterdag was zo’n dag die me niet loslaat. Een dag waar ik met een enorme voldoening op terug kijk. Ik had me opgegeven als vrijwilliger bij de Kerstbrunch voor 250 bejaarden uit het Laakkwartier. Samen met mijn jongste zoon gingen ik helpen bij een, naar wat later een zeer memorabele dag bleek te worden.

T-Mobile had haar onderkomen ter beschikking gesteld aan deze groep om hun jaarlijkse Kerst bijeenkomst te vieren. Hun standaard onderkomen voor dit voor hun erg belangrijke evenement was dit jaar niet beschikbaar. Het T-Mobile hoofdkantoor staat in het Laakkwartier. Daarom werd ons gevraagd de huur van een tijdelijk onderkomen te sponsoren. Onze Corporate Responsibility manager Soler Berk vond een beetje sponsoren echter te makkelijk. Hij bood de organisatie aan om het hele evenement bij T-Mobile te vieren. Deze geste werd door de organisatie van de Kerstbrunch zeer gewaardeerd. Een probleem voor 250 bejaarden was opgelost.

De organisatie

T-Mobile was gewend te werken met een eigen leger aan professionele partners voor beeld en geluid, decorbouw en ondersteunend personeel. Al snel bleek de organisatie van Stichting Wijkberaad Laak Centraal hier helemaal geen boodschap aan te hebben. Dit evenement is voor hun en van hun. De organisatie werkte al jaren met een podiumbouwer en een geluidsman. Dat waren vrienden voor het leven. “Of zij bouwen het, of het hele feestje gaat niet door!” Duidelijk. Dat was dan geregeld,
RTV Discus regelde de live uitzending op internet, de organisatie werd gedaan door de mensen die het altijd deden, iedere tafel had zijn eigen vrijwilliger, de troubadour werd weer ingehuurd, de broodjes werden geregeld door de lokale bakker, taxi busjes zorgden voor het vervoer en natuurlijk ontbrak de surprise act van zangeres Alma Nieto niet.

Wel werd een beroep gedaan op de T-Mobile catering. Zij kregen een wensenlijst met gerechten die de 250 bejaarden voorgeschoteld wilden krijgen. Een voorgerechtje met meloen en parmaham, een pasteitje met ragout, een luxe broodmaaltijd, een gezonde smoothie tussendoor, een bavarois en uiteraard ter afsluiting een advocaatje met slagroom.

Advocaatje

T-Mobile Vrijwilligers

Voor de zekerheid waren een 20-tal T-Mobile vrijwilligers opgetrommeld. Met magenta kerstmutsen op, een goed humeur en opgestroopte mouwen staken we de handen uit de mouwen bij de garderobe, de bediening, in de keuken en zorgden we natuurlijk voor gezellige prietpraatjes tussendoor. Prietpraatjes die zichtbaar vreugde brachten.
Vanaf het begin af aan zat de sfeer er goed in. De bejaarden hadden het erg naar hun zin. Het eten smaakte goed, er was voldoende koffie, de muziek was fijn, er liepen meerdere kinderen van collega’s in het rond, alles ging heel gemoedelijk en het was gezellig.
Burgermeester van Aartsen kwam even langs en vooral de aanwezigheid van Erica Terpstra werd door de aanwezigen zeer gewaardeerd.

Erica Terpstra over liefde, empathie en respect

Erica TerpstraToen Erica Terpstra voor de groep ging zitten werd het muisstil. Mensen kwamen naar voren en hingen aan haar lippen. Erica Terpstra was duidelijk iemand die door deze mensen zeer werd gewaardeerd.
Haar speech ging over de honderden, duizenden vrijwilligers die dagelijks in de weer zijn om iets voor hun medemens te betekenen. Een imponerende speech die eindigde met wijze woorden over respect, empathie en liefde.

Ik voelde me geraakt. Terwijl ik naar haar luisterde keek ik de zaal rond en was ontroerd. De zaal was helemaal gefocust op het verhaal. Er werd ademloos geluisterd. Mijn zoon Sem (6) zat op z’n kleine knietjes aandoenlijk te luisteren. De speech en de omgeving deden mij denken aan mijn oma, mijn helaas overleden ouders, de mensonterende ziekte van mijn moeder, mijn vader’s tijd in een verzorgingshuis, zijn ziekte en eenzaamheid na het overlijden van mijn moeder, familiebanden en relaties. Ik was helemaal weg, in gedachten, niet in de zaal. Het luide applaus van de aanwezigen bracht mij terug naar het nu, de speech van Erica Terpstra die ten einde was.

Alma Nieto kwam op het podium en de zaal kwam weer tot leven. Een bejaarde man danste alsof hij 30 was, begeleid door een streng uitziende dame. De tafel met onze allochtone medemens kwam tot leven en begaven zich op de dansvloer, de dames van de catering gingen los op de feestelijke muziek van Alma. De polonaise werd ingezet. Slierten mensen gingen alle tafels langs, op zoek naar deelnemers. De sliert splitste in meerdere rijen mensen. Bij een van de slierten liep ik voorop. Twee mensen kijken me glimlachend aan. De man reed de vrouw in de rolstoel naast hem het gangpad op, vlak voor mij. Hij keek me lachend aan. We snapten elkaar. Ik pakte rolstoel en duwde de vrouw vooruit, op kop van de polonaise.
Toen de muziek stopte ging ik voor haar staan, op mijn knieën. Ik keek in een oase van vreugde, van geluk. De vrouw was gelukkig net als de man en de vrouw die haar begeleidde. Met tranen in hun ogen keken ze me aan toen ik de vrouw in de rolstoel weer terugbracht bij haar tafel.

Ik begon over een memorabele dag. Een dag waarop we niets anders hebben gedaan dan een beetje aandacht geven, een babbeltje, een lolletje en een beetje helpen. Niets bijzonders, iets wat je iedere dag doet. De vrijwilliger waar Erica Terpstra het over had, dat was ik die dag. Het was een geweldige dag.
Dat we nog maar veel van dit soort dagen bij T-Mobile mogen vieren. Op mij kunnen ze rekenen, want ik zou het voor geen goud willen missen.

Merry Christmas allemaal!

Gelegenheidsblogger die schrijft en spreekt over digitalisering, de rol van mensen bij digitale transformatie, employee engagement, community, persoonlijke ontwikkeling, social business en soms over iets anders. Werkt als zelfstandige bij zijn eigen frisse nieuwe kindje, RUUD

2 Comments

  1. […] gedag gezegd. Die kende hij nog van de vorige keer toen hij mocht helpen bij het serveren van het Kerstdiner aan 250 ouderen. Uiteraard leverde hem dat een ijsje op. Daarna ging hij gewoon z’n gang in een omgeving die […]

    Beantwoorden
  2. […] jaar waren wij voor het eerst gastheer voor Laak Centraal. Een fantastisch evenement wat navolging verdiende. Daarom ging de Kerstbrunch dit jaar in de […]

    Beantwoorden

Geef een reactie

Scroll to top
%d bloggers liken dit: