Sport is hard

Het was de 3e selectie training voor de C2. Een ere plekje. Hij wilde hem graag. Heel graag.
“Pap, ik ben zenuwachtig, ik tril helemaal”. Dat hoor je hem zelden zeggen, eigenlijk nooit.
Op het veld ging het best oke. Zijn houding zei echter wat anders. Hij keek naar beneden, schudde met z’n hoofd. Ik beet op m’n lip en zat te wiebelen. Een prachtige back-end ging net voor langs. Aan de kant zeiden ze dat het een fantastische bal was. Zou het dan toch, echt?

Aan het eind met z’n allen naar de kantine. De deur ging dicht. Het leek voor altijd. Plotseling allemaal lachende snuitjes. Ik miste hem, hij was nog binnen. Ik keek door het raam en zag hem. Hij keek niet goed. Hij kwam naar buiten en ik zag hem…Een droevige blik, teleurstelling in z’n ogen, een bijtend lipje.

Hij wrong zich tussen de vrolijke snuitjes door en kwam naast me zitten. Een traan, een arm om z’n nek, een knuffel…ik beet weer op m’n lip en wreef om over zijn wang. Fluisterde in z’n oor en kroop dicht tegen hem aan. Sport is hard en ik ben een softy….

Gelegenheidsblogger die schrijft en spreekt over digitalisering, de rol van mensen bij digitale transformatie, employee engagement, community, persoonlijke ontwikkeling, social business en soms over iets anders. Werkt als zelfstandige bij zijn eigen frisse nieuwe kindje, RUUD

Geef een reactie

Scroll to top